Mijn eigen handen vormen samen een vogel.
Wanneer je het beeld vanuit een andere hoek bekijkt, of alleen naar zijn schaduw kijkt, verandert wat eerst twee handen lijken in een vogel met gespreide vleugels. Eén vleugel is gebroken, maar de vogel blijft klaar om te vliegen.
Voor mij gaat dit werk over vrijheid en over blijven bewegen naar iets waar je werkelijk naar verlangt. Niet omdat de weg gemakkelijk is of omdat je er ongeschonden uitkomt, maar omdat een gebroken vleugel niet hoeft te betekenen dat je niet meer kunt vliegen.
Je kunt vallen, opnieuw beginnen, een andere weg zoeken en toch dichter komen bij waar je wilt zijn.
De handen zijn mijn eigen handen. Daardoor werd dit een heel persoonlijk werk: mijn weg naar vrijheid, gevormd tot een vogel die ondanks alles zijn vleugels opent.
White Bird
Gips, afgewerkt met boenwas.
